این حرفها هستند که مرا میزنند
در رگهای من کودکیست
که لجوجانه پا بر زمین میکوبد و تو را طلب میكند
پ.ن: قبلن به تقلید از پل الوار عزیز، یک "آزادی" گذاشته بودم سطر اول این دو خط نوشته. اما به هر حال این کودک باید قبول کند، بعضی خواستن ها از جنس نتوانستن است.
+ نوشته شده در ۱۳۸۸/۱۰/۲۴ ساعت توسط آیلا صیادی
|
خوشه گاهی برای (واگویه و عکس و داستان) هایم، تمام.